โองการแรกที่อนุมัติให้ชาวมุสลิมทำการต่อสู้เพื่อปกป้องตนเอง หลังจากที่ต้องอดทนต่อการกดขี่ข่มเหงในนครมักกะฮ์มาเป็นเวลานานกว่า 13 ปี โองการนี้วางรากฐานทางกฎหมายว่า การใช้กำลังจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ "ถูกอธรรม" (ถูกโจมตีหรือถูกขับไล่อย่างไม่เป็นธรรม) เท่านั้น อิสลามไม่ใช่ศาสนาที่สนับสนุนความรุนแรงอย่างไร้เหตุผล แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ศาสนาที่ยอมจำนนต่อการกดขี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี การป้องกันชีวิต ทรัพย์สิน และเสรีภาพในการนับถือศาสนาถือเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของมนุษย์

     พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสูงส่ง ทรงตรัสว่า :

أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا ۚ وَإِنَّ اللَّهَ عَلَىٰ نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ (٣٩)

الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِم بِغَيْرِ حَقٍّ إِلَّا أَن يَقُولُوا رَبُّنَا اللَّهُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ وَمَسَاجِدُ يُذْكَرُ فِيهَا اسْمُ اللَّهِ كَثِيرًا ۗ وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ (٤٠)

     "ได้ถูกอนุมัติแก่บรรดาผู้ที่ถูกรุกราน (ให้ต่อสู้ได้) เพราะพวกเขาถูกกดขี่ และแท้จริงอัลลอฮ์ทรงเป็นผู้มีเดชานุภาพที่จะช่วยเหลือพวกเขาอย่างแน่นอน (39)

บรรดาผู้ที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านเรือนของพวกเขาโดยปราศจากความเป็นธรรม เพียงเพราะพวกเขากล่าวว่า 'พระผู้อภิบาลของเราคืออัลลอฮ์' และหากไม่มีการป้องกันของอัลลอฮ์ต่อมนุษย์ โดยให้บางส่วนของพวกเขาปราบปรามอีกบางส่วนแล้ว บรรดาอาศรม บรรดาโบสถ์ (ของชาวคริสต์) บรรดาสถานที่สวดมนต์ (ของชาวยิว) และบรรดามัสยิด (ของชาวมุสลิม) ที่พระนามของอัลลอฮ์ถูกรำลึกอย่างมากมาย ต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน และแน่นอนยิ่งอัลลอฮ์จะทรงช่วยเหลือผู้ที่ช่วยเหลือ (ศาสนา) ของพระองค์ แท้จริงอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอานุภาพ ผู้ทรงอำนาจอย่างเด็ดขาด (40)"

     โองการที่ยกมานี้มาจากบท (ซูเราะฮ์) อัล-ฮัจญ์ โองการ (อายะฮ์) ที่ 39–40 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในโองการที่มีความสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์อิสลาม เนื่องจากเป็น โองการแรกที่อนุมัติให้ชาวมุสลิมทำการต่อสู้เพื่อปกป้องตนเอง หลังจากที่ต้องอดทนต่อการกดขี่ข่มเหงในนครมักกะฮ์มาเป็นเวลานานกว่า 13 ปี

    ต่อไปนี้ คือคำอธิบาย บทเรียน และแง่คิดที่ได้รับจากโองการนี้

บทเรียนและคำอธิบายเชิงประวัติศาสตร์

    1. อิสลามอนุมัติการสู้เพื่อป้องกันตัว ไม่ใช่เพื่อรุกราน

        โองการนี้วางรากฐานทางกฎหมายว่า การใช้กำลังจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อ "ถูกอธรรม" (ถูกโจมตีหรือถูกขับไล่อย่างไม่เป็นธรรม) เท่านั้น อิสลามไม่ใช่ศาสนาที่สนับสนุนความรุนแรงอย่างไร้เหตุผล แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ใช่ศาสนาที่ยอมจำนนต่อการกดขี่อย่างไร้ศักดิ์ศรี การป้องกันชีวิต ทรัพย์สิน และเสรีภาพในการนับถือศาสนาถือเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของมนุษย์

    2. กฎแห่งการคานอำนาจ (ดัฟอุลลอฮ์ - دَفْعُ اللَّهِ)

        วลีที่ว่า "หากอัลลอฮ์ไม่ทรงป้องกันมนุษย์ โดยให้บางส่วนของพวกเขาปราบปรามอีกบางส่วนแล้ว..." ชี้ให้เห็นถึงกฎเกณฑ์ทางสังคมที่อัลลอฮ์ทรงสร้างขึ้น นั่นคือ "ระบบคานอำนาจ" หากปล่อยให้ผู้มีอำนาจที่อธรรมทำตามใจชอบโดยไม่มีใครลุกขึ้นมาคัดค้าน โลกนี้จะเต็มไปด้วยความป่าเถื่อน และผู้บริสุทธิ์จะถูกทำลาย

    3. เสรีภาพในการนับถือศาสนาและการปกป้องศาสนสถาน

        สิ่งที่น่าทึ่งในโองการนี้คือ การที่อัลลอฮ์ทรงระบุถึงศาสนสถานของศาสนาอื่นๆ ก่อนมัสยิดของมุสลิมเสียด้วยซ้ำ (อาศรมของนักบวช โบสถ์ของชาวคริสต์ สถานสวดมนต์ของชาวยิว และมัสยิดของชาวมุสลิม)

           ▪️ นี่เป็นหลักฐานสำคัญว่า เป้าหมายของการต่อสู้ในอิสลาม คือการปกป้อง "เสรีภาพในการศรัทธา" ของมนุษยชาติ ไม่ให้ผู้เผด็จการมากดขี่หรือทำลายสถานประกอบพิธีกรรมทางศาสนา ไม่ว่าจะเป็นศาสนาใดก็ตาม

    4. สัญญาแห่งความช่วยเหลือจากพระเจ้า

        โองการนี้จบลงด้วยการยืนยันว่า "อัลลอฮ์จะทรงช่วยเหลือผู้ที่สนับสนุนศาสนาของพระองค์"

        ▪️ แง่คิด คือ ความช่วยเหลือของอัลลอฮ์ไม่ได้มาเปล่า ๆ แต่มาพร้อมกับการที่มนุษย์ต้องลุกขึ้นมาลงมือทำ ยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง และช่วยเหลือเกื้อกูลงานของศาสนา เมื่อมนุษย์ทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่แล้ว อัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจและทรงเดชานุภาพจะประทานชัยชนะให้ในที่สุด

บทความ : เชคมูฮัมมัดนาอีม ประดับญาติ

Copyright © 2026 SAHIBZAMAN.NET- สื่อเรียนรู้อิสลามสำหรับอิสระชนคนรุ่นใหม่